gerçekten bi fikrim yok.
4. sınıfın son dönemine geldik.
yelkovan beni telaşa düşürüyor. dijital olmayan akrepli yelkovanlı saatlere uzun süreli bakamıyorum. bakarsam elim ayağıma dolaşacak, sonra iki ayağım bir pabuca sığmayacak, ardından bir koltukta iki karpuz taşımak için...
yeni sorularım oldu benim. kısa cevaplı, ölçücülüğü yüksek düzeyde sorular. ama üst düzey davranışları ölçer mi bilmiyorum.
hiç de tembel değilim aslına bakarsan, iyi cevaplar verebilirim.
kendime ileti (mesaj) :
"bulutlardan bana bakan gözlere gülümseyeceğim hep."
bi yazardan yeni bi cümle öğrendim:
"çaresizlik adama ampul icat ettirir. çaresizlik öyle bir güçtür ki..."
bir şiir paylaşıp bu yazıyı kapatayım artık.
"Yine aklımda bugün sen varsın,
Yine derdinle hayalim hasta.
Bürüsün kalbimi derdin sarsın;
Bir ümit var bu tükenmez yasta.
Bir yaram var! Ona merhem vurman,
Bir hayaldir ki gönülden taşıyor.
Ayırırken bizi yollar ve zaman,
Sana kalbim daha çok yaklaşıyor."
yaklaştı. çok yakın.
kalbinin çarpıntısını hissediyor.
(şu gazete haberini de paylaşmadan geçemeyecektim.)
